قال علیه السلام :
مَا أَضْمَرَ أَحَدٌ شَیْئاً إِلاَّ ظَهَرَ فِی فَلَتَاتِ لِسَانِهِ وَ صَفَحَاتِ وَجْهِهِ*
هیچگاه کسى چیزى را در دل نگرفت جز آنکه آن چیز در لغزشهاى زبان و دگرگون شدنهاى رخسارش هویدا میگردد.
*نهج البلاغه، حکمت ۲۶